موسسه فرهنگی هنری ریّان — تالاریست

اولش فکر می‌کردم مثل بقیه نمایش‌هاست، ولی وسط اجرا یهو فهمیدم دارم با قصه زندگی می‌کنم. تا چند روز بعدش هنوز تو سرم بود.

سارا نوری

تماشاگر

رفتم که یه شب خوب بگذرونم، برگشتم با کلی سؤال. ریّان اون جور تئاتریه که بعدش با دوستات حرف می‌زنی، نه اینکه فقط بگی خوب بود.

کیان شفیعی

تماشاگر

از سالن که اومدم بیرون، ساکت بودم. انگار یه چیزی رو تازه دیده بودم. همون حس تشنگی حقیقت که می‌گن، واقعاً اونجا بود.

مریم کاظمی

تماشاگر

بازی‌ها ساده بود، ولی خیلی به دل می‌نشست. نه شعار الکی، نه ادا. حس کردم دارن راست می‌گن، همون چیزی که کم می‌بینیم.

نیما فرهادی

تماشاگر

سال‌ها تئاتر دیدم، ولی این یکی فرق داشت. نزدیک بود، گرم بود، و موقع برگشتن هنوز تو ذهنم می‌چرخید.

الهام جعفری

تماشاگر

با خانواده رفتیم. بچه‌هام هم تا آخر نشستن. بعدش تو ماشین فقط حرف می‌زدیم از چیزی که دیده بودیم. همون کافیه برام.

پارسا موسوی

تماشاگر

اولین بار بود تئاتر می‌دیدم و راستش فکر نمی‌کردم این‌قدر درگیرم کنه. حالا هر سال منتظرم ببینم ریّان این دفعه چی روی صحنه میاره.

زهرا احمدی

تماشاگر

نور و صحنه‌آرایی واقعاً حساب‌شده بود. یه جاهایی بدون یه کلمه دیالوگ، فقط با نور و سکوت حرفشونو زدن. کار گروهی تمیزی بود.

محمدحسین رضایی

تماشاگر

سالن یه کم شلوغ بود و دیر شروع شد، ولی همین که نمایش راه افتاد همه‌چی یادم رفت. آخرش اشک تو چشم خیلی‌ها بود.

فاطمه حسینی

تماشاگر

با دوستای دانشگاه رفتیم. فکر می‌کردیم موضوع مذهبی یعنی خشک و رسمی، ولی کاملاً برعکس بود؛ زنده، جوون و به‌روز.

علی کریمی

تماشاگر

موسیقی زنده‌ش هنوز تو گوشمه. یه لحظه‌هایی کل سالن نفسش حبس شده بود. از اون شب‌هاییه که آدم یادش نمی‌ره.

نرگس مرادی

تماشاگر

قصه یه جاهایی کمی طولانی شد، ولی پیامش اون‌قدر روشن و صادق بود که ارزشش رو داشت. حتماً سال بعد هم میام.

حسین صادقی

تماشاگر

مادرم رو با خودم بردم و بعد از نمایش گفت سال‌ها بود همچین حسی نداشته. برای من همین یه جمله از همه‌چی ارزشمندتر بود.

مهدیه اکبری

تماشاگر

دو بار رفتم و دفعه دوم چیزایی دیدم که بار اول متوجهشون نشده بودم. معلومه پشت هر صحنه کلی فکر و زحمت هست.

امیرعلی نجفی

تماشاگر